Blog Ricardo Dodentocht Bornem 2018

17-12-2018

Beste vrienden van vevoza ,

Zoals jullie wisten hebben we in augustus 2018 deel genomen aan de befaamde 100 km dodentocht van Bornem. Zie hieronder een kort maar leuk verslag.

Vrijdag 10 augustus kwamen we omstreeks 16u30 reeds aan in Bornem, ja we weten het .... het is vroeg om maar om 21u te mogen starten maar we zijn nu eenmaal vroege vogels. Met 7 leden stonden we nagelbijtend te wachten want de weersomstandigheden zagen er niet goed uit......

Even kort de leden voorstellen : Ikzelf, Davy Thys , Annie Moreels, Carine Vandenbroeck en Paul, onze voorzitter Luc, en natuurlijk Paul Verbeiren.

Om 19u wandelden we richting start van de dodentocht, mooi vooraan, even rusten, de schoenen nog even uit voor het echte werk, (en wat hadden ze lol met mijn teensokken zeg... ) 

20u45 : het lachen was al heel wat minder toen plots maar wel verwacht de hemelsluizen open gingen en veel paraplu's tevoorschijn kwamen. De aanhoudende regen bij het begin van de dodentocht was voor velen beslissend bij het al dan niet slagen en in de race te blijven.... 


21u00 : daar is em dan,  de start, en we zijn vertrokken voor de 100 lange maar fijne kilometers! Bij de start heel wat geduw en getrek en zo moesten Davy en ikzelf de groep noodgedwongen reeds achterlaten. Dan maar wandelen naar de eerste rustpost op 10,3 km. Deze ging zeer vlotjes met een gemiddelde van 7,2 km per uur.  Nog niet zo moe vervolgden we onze weg naar rustpost 2. waaauwww al 17,7 km ver! Even wachten op de groep die we hadden achtergelaten. Na 15 tot 20 min te hebben gewacht en geen groep te hebben gezien , gingen we opnieuw  verder! Te lang stilstaan is niet goed en al zeker niet in de gietende regen .....van 17.7 km naar 23.4 km dan maar,   bijzonder vlotjes dachten ikzelf en Davy , bij een vierde van de dodentocht, best trots op de benjamin van onze groep. 


Bij het bord met daarop de eerste 25 km hielden Davy en ikzelf even halt om een selfie te nemen. 28.8 km ver en kijk eens aan de aanhoudende regen was plots verdwenen en ruimde plaats voor een zacht weertje. Een lang stukje van dik 8 km bracht ons naar Breendonk , maar owv plots telefoontje van de voorzitter met de jammere mededeling dat onze Paul moest opgeven met een voetprobleem. 

25 km lang gaf Paul het beste van zichzelf waar wij natuurlijk zeer fier op zijn !! Proficiat Paul ( je vrouwtje Carine zit nog steeds in de strijd ). Dan van 36,6 naar 46,4 km , stukje van 10 km werd voor onze wandelaars Carine, Luc, Annie wat moeilijker maar ze hielden allemaal vol.  Natuurlijk staat er ook druk op het behalen van de nodige rustposten ( niet tijdig aanwezig betekent dat je uit de strijd gehaald wordt ). Dit stukje was voor mezelf en Davy ook erg lang maar ook wij hielden vol ondanks de vele natte kleren en schoenen. De helft, jawel 50 km ver en hoe kun je het raden, opnieuw selfie-tijd natuurlijk en de bijpassende foto !!

Hop naar de grote rustpost in Merchtem op 54 km ! Daar aangekomen kon Davy niet meer verder. Een achillespees blessure hield hem uit de race, niet tegenstaande hij verder wou heb ik hem moeten achterlaten in Merchtem waar zijn papa hem is komen ophalen, fier op mijn kameraad, maar aan de andere kant het is nog steeds 46 km te gaan en dit alleen, wel wetende dat er nog vrienden in de race zitten, maar oh jee, toen ik op weg was naar de 

61, 6 km kreeg ik telefoon van Luc .... door het vele oponthoud hebben Annie,  Luc en Carine de strijd moeten staken, Luc vanwege blessure en Carine en Annie wilden verder maar konden de rustpost niet tijdig behalen .....

Fuck zei ik in mijn eigen, ik ben nu alle vrienden kwijt, enkel een zekere Paul Verbeiren zat nog in de strijd ... bij de eerstvolgende kapel, ben ik door de knieën gegaan.  Met behulp van god en het gebedje ging ik moedig verder van 61,6 naar 67,2 km in Opdorp. 


Het was toen 9 u 11 in de morgen, en dan plots kwam ik tot het besef van 'woooow Ricardo,  vevoza komt pas om 18 u meewandelen voor de laatste 6 km, ik moet wat gaan temporiseren!!!'  Concreet betekende dit dat ik nog 9 uur had te gaan voor +-28 km te!! Rustig wandelen was de boodschap dus. Met deze ingesteldheid vervolgde ik me weg op de dodentocht, van 67,2 naar 72,5 km in Lippelo, fysiek ging het best, geen blaren .... maar wel een zeer zwak moment toen mentaal, met tranen in de ogen wetende dat elke wandelvriend de strijd had moeten staken vanwege blessures. Hun opgaves werden me even teveel, ik nam de telefoon en belde dan maar mijn ouders, buurvrouw, onze voorzitter en de andere leden o.a Davy , Annie ..... zij waren reeds thuis en stonden klaar voor een babbel .... ook Veronica had ik een paar keer aan de lijn. 


Van 72,5 gingen we verder naar 79,1 km in Puurs, we keken op de klok en zagen op de controlepost dat het nog maar 11u38 was ..... over de tijd maakte ik mezelf geen zorgen, fysiek begonnen we wel wat af te zien. Gelukkig konden we rekenen op alle support via email, facebook, smsjes en telefoontjes in deze moeilijke periode van 79,1 naar 82,5 km. In Puurs toch even moeten binnen gaan in ehbo post, voor aankomende krampen een massageke gevraagd. Om 12u40 vervolgde ik mijn weg tot 88.2 km ..... shit Ricardo tis bijna 13 u ... even Veronica en Michiel gebeld om te melden dat ik heeeeel wat vroeger zou zijn dan het afgesproken uur .

Rond 14 u 10 stond ik reeds aan die 88.2 km, ook hier even de ehbo post opgezocht. Plots stond ik op Sint Amands op 88.2 km,  even opnieuw het goede doel en vele vrienden opgebeld , gesmst , ....... en dan kwam voor velen die fucking lange dijk van water water en nog eens water waar voor velen geen einde aan kwam, al bij al is die dijk 3.5 km lang maar na een reeds lange tocht van afzien duurt deze natuurlijk uren in onze ogen.

Het goede doel in het vizier gaf mij qua morele steun een opkikkertje, ook wetende dat het met alle vrienden van de wandelclub goed ging. Na een halfuur slenteren bereikte ik eindelijk de rustpost aan 94.3 km, maar geen vevoza te zien hehehe. Dan maar Michiel gebeld. 

Ze waren parking aan het zoeken. Plots zie ik voor Michiel, dan konden Veronica, Patricia en Willie niet ver zijn...ook zij stapten de volgende 5 km met mij mee , ohjaa wandelen was dus meer slenteren en kapot gaan van de krampen natuurlijk. Tot ongeveer 2 km voor de finish hoor ik plots 'niet opgeven he Ricardo', wie was me dat, okeeey Paul Verbeiren was ook nog in de strijd en ging mij vrolijk voorbij. Natuurlijk ieder op zijn eigen tempo een helse laatste 5 km bracht mij opnieuw in Bornem aan de finish omstreeks 16u51  !!!! Ikzelf deed 1 uur en 12 minuten beter dan vorig jaar! Ik en Paul deden dus quasi samen de dodentocht uit.

Namens mezelf dank ik alle supporters die mij hebben gesteund, moreel en financieel voor de goede doelen die we als wandelclub hebben gesteund.
GEEN BLAREN , EN TOCH ALLEMAAL LACHEN MET MIJN TEENSOKKEN , 
Op Stap Zwalm ging dus opnieuw loco loco in een harde wandelstrijd. ALVAST BEDANKT OM MIJN VERHAAL TE LEZEN !!!